บทที่ 41 อย่าพึ่งรีบกลัวไปเลยนะ

เจียงรั่วอี้เด้งตัวจากเก้าอี้ ก้าวเร็ว ๆ มาเปิดประตู ทันทีที่เห็นว่าคนตรงหน้าคือคนคนเดียวกับที่คาดการณ์เอาไว้ ริมฝีปากก็อ้าออกเอ่ยเรียกเขาทันที“ซีห่าวเจ้ามาได้อย่างไร!”

ดวงตาดอกท้อทอประกายสดใสเจิดจ้า สีหน้าเบิกบาน

ท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าแค่เพียงได้สบตาผู้มาใหม่ทำคนในห้องมองหน้ากันด้วยสายตาแปลก ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ